sábado, 24 de noviembre de 2012
Si miro un poco afuera me detengo
la ciudad se derrumba
y yo cantando
la gente que me odia y que me quiere
no me va ha perdonar
que me distraiga,
creen que lo digo todo
que me juego la vida
porque no te conocen
ni te sienten.
Te doy una canción y hago un discurso
sobre mi derecho ha hablar,
te doy una canción
con mis dos manos
con las mismas de matar,
te doy una canción
y digo patria
y sigo hablando para ti,
te doy una canción
como un disparo
como un libro
una palabra
una guerrilla...
como doy el amor.
Silvio para curarse, cada día.
viernes, 23 de noviembre de 2012
Recórdame aquel tempo inundado no que agochar
a evidencia nos entretía. Agóchame aquel tempo acribillado no que esgotamos a
indiferenza. Esgótame aquel tempo axeonllado e corrosivo.
Xa pasou, nem catástrofes, nem represión, nem
ruínas radioactivas, nem palabrería barata, nem recaídas bélicas, nem
corrupción, nem vidas roídas, nem rabaños mentais, nem pasado, presente, nem
futuro.
Detén o tsunami… E os seus efectos.
jueves, 1 de noviembre de 2012
De como o que
pense ou deixe de pensar se torna insólito. Mesmo exótico. Se cadra o tempo non
deixa torcer o temón que tenta arraigarnos a desexos e futuras promesas cheas
de enrugas.
Abriu a porta e
entendeuno todo, foi entón cando se deixou envolver. Papel Albal para
conservarse, ben conservada. E moitas especias. Sen sal, grazas.
Engano,
indiferenza, acidez. Agora, algo de azucre, glicosa afumada.
E pechou a porta.
Rachou o aluminio, que tanto brillo marea… Sen conservantes.
A pelo.
Xa está.
Feito.
F-E-I-T-O.
E ao feito,
peito.
De como o que
pense ou deixe de pensar recúa a vintecatro horas, sesenta minutos e un día. Ou
un mes, ou… Canto drama o do tempo.
De cómo o que pense
Ou deixe de
pensar…
…
Feito.
XA
Continúa.
Hidratada. Sen botox.
Mira pola fiestra
unha fervenza, gota a gota, súa. Súa? Súa. Si, iso. Medo, moito. Segue aí.
Gota.
Gota.
Gota.
Poida que tantas
gotas...
Auguinha.
(…)
Sorrí, e entón xa
comprende.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)