sábado, 24 de noviembre de 2012


Si miro un poco afuera me detengo 
la ciudad se derrumba 
y yo cantando 
la gente que me odia y que me quiere 
no me va ha perdonar 
que me distraiga, 
creen que lo digo todo 
que me juego la vida 
porque no te conocen 
ni te sienten. 

Te doy una canción y hago un discurso 
sobre mi derecho ha hablar, 
te doy una canción 
con mis dos manos 
con las mismas de matar, 
te doy una canción 
y digo patria 
y sigo hablando para ti, 
te doy una canción 
como un disparo 
como un libro 
una palabra 
una guerrilla... 
como doy el amor.

Silvio para curarse, cada día.

viernes, 23 de noviembre de 2012


Recórdame aquel tempo inundado no que agochar a evidencia nos entretía. Agóchame aquel tempo acribillado no que esgotamos a indiferenza. Esgótame aquel tempo axeonllado e corrosivo.
Xa pasou, nem catástrofes, nem represión, nem ruínas radioactivas, nem palabrería barata, nem recaídas bélicas, nem corrupción, nem vidas roídas, nem rabaños mentais, nem pasado, presente, nem futuro.
Detén o tsunami… E os seus efectos.

jueves, 1 de noviembre de 2012

De como o que pense ou deixe de pensar se torna insólito. Mesmo exótico. Se cadra o tempo non deixa torcer o temón que tenta arraigarnos a desexos e futuras promesas cheas de enrugas.
Abriu a porta e entendeuno todo, foi entón cando se deixou envolver. Papel Albal para conservarse, ben conservada. E moitas especias. Sen sal, grazas.
Engano, indiferenza, acidez. Agora, algo de azucre, glicosa afumada.
E pechou a porta. Rachou o aluminio, que tanto brillo marea… Sen conservantes.
A pelo.
Xa está.
Feito.

F-E-I-T-O.

E ao feito, peito.
De como o que pense ou deixe de pensar recúa a vintecatro horas, sesenta minutos e un día. Ou un mes, ou… Canto drama o do tempo.
De cómo o que pense
Ou deixe de pensar…


Feito.

XA

Continúa. Hidratada. Sen botox.

Mira pola fiestra unha fervenza, gota a gota, súa. Súa? Súa. Si, iso. Medo, moito. Segue aí. Gota.

Gota.
Gota.
Poida que tantas gotas...

Auguinha.
(…)
Sorrí, e entón xa comprende.