De como o que pense ou deixe de pensar se torna insólito. Mesmo exótico. Se cadra o tempo non deixa torcer o temón que tenta arraigarnos a desexos e futuras promesas cheas de enrugas.

Abriu a porta e entendeuno todo, foi entón cando se deixou envolver. Papel Albal para conservarse, ben conservada. E moitas especias. Sen sal, grazas.

Engano, indiferenza, acidez. Agora, algo de azucre, glicosa afumada.

E pechou a porta. Rachou o aluminio, que tanto brillo marea… Sen conservantes.

A pelo.

Xa está.

Feito.

F-E-I-T-O.

E ao feito, peito.

De como o que pense ou deixe de pensar recúa a vintecatro horas, sesenta minutos e un día. Ou un mes, ou… Canto drama o do tempo.

De cómo o que pense

Ou deixe de pensar…

…

Feito.

XA

Continúa. Hidratada. Sen botox.

Mira pola fiestra unha fervenza, gota a gota, súa. Súa? Súa. Si, iso. Medo, moito. Segue aí. Gota.

Gota.

Gota.

Poida que tantas gotas...

Auguinha.

(…)

Sorrí, e entón xa comprende.